Sunshine

Her ne kadar parçalara bölünmüş olsam da güçlü durmalıyım.Sürekli ama sürekli bunu tekrarlıyorum. Dağılmamak için tek formülüm bu. Hani diyorsunuz ya çok güçlüsün, ben olsam yapamam diye. Sadece yapabildiğim bu. Hayat ne ilginç ya. Küçük bir kızken, büyüdüğüm zaman her şeyi bileceğimi, sorunsuz bir hayatım olacağını düşünmüştüm. 30 yaşıma aylar kala hala hiç birşeyin kontrolünü kendimdeymiş gibi hissetmiyorum.

Sadece bekliyorum. Aylardır olasılıklarla duruyorum. Kimseyi daha fazla üzmek istemiyorum. Ben üzüldükçe çevremde ki insanlar daha fazla üzülüyor. Kendi ruh durumundan daha da kötüsü sevdiklerinin seni anlıyorum diyen,senin için üzülen gözlerle sana bakması buna dayanamıyorum. Çok sevilmek bile üzüyor beni.

Halbu ki dışarıdan bakıldığında çook neşeli, enerjik, eğlenceli, çevresindeki insanları anlattıklarıyla eğlendiren, sürekli anlatacak birşeyleri olan biriyim. Ama odam da kendimle baş başa kaldığım da bazen bir görüntü, bazen bir klip, yada birinin blogunda dinlediğim şarkı,okuduklarım dağılmama yol açıyor. Bunları hissetmek de güzel diyorum. Hala nefes alırken çook sevmek, çook hissetmek, çook istemek.....




Farkında olmadan dönüşeceğim ben de. Bir süre sonra herşey sıradan gelecek, tepkilerim şimdi ki gibi gösterişli olmayacak içimden gelmeyecek, kahkahalarımın yerini sakin bir gülümseme alacak. Şimdi üzülmeye hala hakkım varken yasını tutabiliyorum. Bir süre sonra sadece anı olacaksın. Her gece yattığım da seni düşünmeyeceğim. Gülümşeyişini, sımsıkı sarılmanı, şefkatini, gözlerimin içine sakince bakıp içimi ısıtmanı, bana küçük kız çocuğu muamelesi yapmanı, yüzümde ki saçlarımı çekip sevmeni, şımarıklıklarımı kahkahalarla karşılamanı, hiç susmadan anlattıklarımı ilgiyle ve sabırla dinleyip en güzel yerinde sorduğun sorularınla beni başka boyutlara sürüklemeni, ilgini sürekli üstüm de tutmak için sürekli birşeyler anlatmalarımı, hep yanında olmak isteyişimi, beni çok iyi tanımanı, tepki vereceğim, utanacağım konular da özellikle üstüme gelip istediğini alınca gülmelerini, sesini, sakinliğini, aylar,yıllar geçse de beni hep aynı şiddette hiç değişmeden sevmeni, ne yaparsam yapayım seni kırsam da hemen affetmeni, benim gibi ilk kavga da bana bunu demiştin diyerek kullanmayışını, yükseldiğim anlar da sakin kalıp tartışmayı önlemeni, hep olgun, ağırbaşlı oluşunu, seni sen yapan herşey zaman geçtikçe hafızam da silik olacak. Sen geçmişim de ki çok sevip kavuşamadığım, hayatımda tutamadığım adam olarak kalacaksın. Şartların el vermediği, sorunların ötesine geçilemediği ama hep çok sevilip, hep çok sevdiğim, çok istediğim aşık olduğum adam. Senden vaz geçmek öylesine zor ki. Başaramıyorum bunu. Sen istemesen de yine çok ağlıyorum. Göz yaşlarıma bile sözüm geçmiyor. Hiç beklemediğim anda sağanak şeklin de koyveriyorlar. Bir şekil de hayatım da ol istiyorum. Biz olamasakta yaşadığım herşeyi yine sana anlatmak.... offf dağıldım ben ya. Hayat niye bu kadar zor olmak zorunda...